وصى نظر داشته است و چون فاسق شود مقصود او ظاهرا حاصل نيست بر خلاف آن كه از اول فاسق را وصى قرار دهد و ممكن است عدالت وصى را شرط ندانيم يا بدانيم و بگوئيم اصلا وصايت فاسق صحيح نيست و صحيح است زن يا كودك نابالغ را وصى كند به شرط آن كه ديگرى را تا هنگام رشد كودك مامور كار وصيت گرداند پس از آن با هم به شركت تصرف كنند يا يكى تنها و نمىتواند چون بالغ شود كار گذشته را نقض نمايد و اگر كافرى كافرى را وصى نمايد صحيح است . اگر دو نفر وصى معين كند ظاهر آن است كه بايد به اشتراك تصرف كنند و هيچ يك تنها بىرضاى ديگرى كارى انجام ندهد و اگر صريحا شرط اجتماع كند خود معلوم است و اگر ميان آنها اختلاف افتد و هيچ يك راضى به عمل ديگرى نباشد